Nazwa nacji: Słowianie
Nazwa osady: Jastrzębiec
Symbol nacji: biały rumak stający dęba
Przywódca: Mieszko II Jawor zwany Długonogim
Przodujące rody: Piastowie, Rurykowicze, Przemyślidzi
Data przystąpienia do cesarstwa: 150 (1150)
Specyfika nacji: lud spokojny zwany spichlerzem Cesarstwa i ze swych umiejętności jeździeckich słynący
Dominujące warstwy społeczne: chłopi, duchowieństwo
Domeny gospodarcze: rolnictwo, kucharstwo, aptekarstwo, garbarstwo, górnictwo

Poczet kniaziów słowiańskich:

• Mieszko I Mądry
• Jarogniew
• Mojmira
• Siemowit Sprawiedliwy
• Vratislav Bezwzględny
• Lestek Małomówny
• Jaromir Tańczący
• Leszek Dostojny
• Przemysł I Laskonogi
• Mieszko II Jawor zwany Długonogim

Apokalipsa zaskoczyła Słowian: Polaków, Czechów, Serbów, Chorwatów, Rusinów… Rok tysięczny okazał się zgubny dla znakomitej większości tych nacji. Ognisty deszcz przeorał żyzne słowiańskie ziemie, a pękający w posadach ląd pochłonął miasta i wsie wraz z tysiącami niewinnych istnień. Góry zapłonęły ogniem piekielnym, a trujące wyziewy zatruły rozległe tereny na wiele lat.
Szczęśliwie zdarzyło się, że w okresie tym książę Jarogniew wraz z małżonką i licznym orszakiem przebywali w Karpatach, w drodze do Czech. Niestety nadzieje, które ocaleni żywili w związku z przetrwaniem swego przywódcy okazały się złudne. W roku kataklizmu Jarogniew osiągnął sędziwy wiek sześćdziesięciu trzech lat, co odbicie znalazło w działaniach, które powziął w odpowiedzi na tragedię roku tysięcznego. Znaczna część skarbca, którą przeznaczył na odbudowę grodu (w 1018r. nazwanego Jastrzębcem) i pomoc podwładnym przepadła w wyniku jego nieudolnych już rządów oraz przy udziale nieuczciwych kupców i namiestników. Dla rozproszonych Słowian był to okres ciężkiej próby. Brak zdecydowanego przywódcy, korupcja i oszustwa pogłębiły tylko niezadowolenie i istniejące już podziały społeczne. Wbrew oczekiwaniom sytuacja nie uległa zmianie gdy w roku 1025 na tronie zasiadła córka Jarogniewa – Mojmira. Zdawało się iż koniec pisany jest słowiańskiemu ludowi, gdy oto w roku tym samym powrócił z wyprawy prawowity następca tronu i brat Mojmiry – Siemowit zwany później Sprawiedliwym. Odbudował i umocnił zniszczony przez kataklizm gród, zrzeszając w jego obrębie rozproszoną i nieufną ludność. Doprowadził do schwytania i ukarania oszustów, a w związku ze zubożeniem skarbca narzucił (nieświadomie zbliżając się ku feudalnemu ustrojowi) na co bardziej zamożnych podwładnych obowiązek składania comiesięcznej daniny w postaci części zbiorów, którą następnie dzielono wśród biedniejszych.
Za rządów Siemowita Sprawiedliwego w roku 1149 doszło do bitwy zwanej „Małą Krucjatą”, w której Słowianie stawili twardy opór i ostatecznie przepędzili frankijskich najeźdźców, zaślepionych ideą nawracania. W tym samym roku podpisany został traktat pokojowy zwany Jastrzębskim Pokojem, na mocy którego obie nacje zobowiązały się do zaniechania wystąpień zbrojnych a już w roku 1150 Słowianie przystąpili do nowego europejskiego przymierza, zwanego Nowym Świętym Cesarstwem Rzymskim.
Podział Słowian na poszczególne grupy ludnościowe wywodzi się jeszcze z czasów sprzed Kataklizmu i obejmuje: Słowian zachodnich, wschodnich i południowych. Najwyższe miejsce w hierarchii społecznej zajmują Słowianie zachodni, dzielący się na Czechów z dynastią Przemyślidów na czele oraz Polan, z których to wywodzi się królewska linia Piastów zapoczątkowana przez Mieszka I Mądrego. Słowianie zachodni związani są z kulturą i nauką a ich dominującą cechą jest duma i dostojność godna dworzanina.
Wśród Słowian wschodnich wyróżniamy Ukraińców oraz Rusinów z pełniącym coraz ważniejszą rolę na scenie politycznej państwa rodem Rurykowiczów. Przewyższają swych zachodnich braci pod względem siły, wytrzymałości i kondycji. Mawia się też iż najlepsi konni wojownicy wywodzą się właśnie spośród wschodnich plemion.
Słowian zachodnich i wschodnich liczebnie jest niemalże tyle samo, z kolei przedstawicieli południowych terenów pozostało stosunkowo niewielu i z tej to przyczyny często pomija się ich odrębność, wliczając do jednej z pozostałych dwóch grup.

Na dziesięciu Słowian przeważnie siedmiu to chłopi, trudniący się hodowlą bydła i rolnictwem. Dzięki ciężkiej i zorganizowanej pracy Słowianie stali się spichlerzem całego Cesarstwa. Wśród mieszczan niewielu jest handlarzy, głównie jednak spotkać tu można garbarzy, aptekarzy i najznakomitszych w świecie kucharzy.
Bezowocne próby wzmocnienia swojej pozycji na scenie politycznej Cesarstwa zmusiły Słowian do znalezienia własnej drogi spełnienia w służbie Ardeizmowi. W odpowiedzi na powołane w 1190r. szkolnictwo cesarskie ówczesny kniaź słowiański Przemysł I wraz z pomocą swojego syna Mieszka (późniejszego Mieszka II Jawora) rozpoczął prace nad własnym systemem edukacji. Rodzina książęca doszła do porozumienia z ówczesnym nowym przeorem Zakonu Dobrytów – Ojcem Mikołajem. Przy wspólnej pracy i zaangażowaniu po kilku latach, w roku 1200 powstał projekt szkolnictwa klasztornego zwanego również zakonnym lub mylnie kościelnym, w którym najwybitniejsze jednostki Dobrych Braci rozpoczęły kształcenie umysłów i ducha nie tylko wśród najbogatszych i szlachty, jak to przeważało w szkolnictwie cesarskim, ale zwłaszcza wśród średnio zamożnego mieszczaństwa.
Ponadto Słowianie słyną w świecie jako wyspecjalizowani hodowcy wierzchowców. Posiadają na swych ziemiach najlepsze stadniny w Cesarstwie, a rumaki z nich pochodzące uważane są za najszybsze i najbardziej wytrzymałe. Mawia się wręcz, że Słowianin rodzi się w siodle i w siodle umiera.

1000 r. – Nieudolne rządy Jarogniewa, doprowadzające do rozłamów w słowiańskim społeczeństwie.
1018 r. – Ukończenie odbudowy słowiańskiego grodu oraz oficjalne nadanie nazwy Jastrzębca.
1025 r. – Jarogniew umiera w wieku siedemdziesięciu ośmiu lat. Na okres kilku miesięcy na tronie zasiada jego córka Mojmira, którą pod koniec roku zastępuje starszy brat – Siemowit zwany później Sprawiedliwym, niespodziewanie powracający z wyprawy. 1070 r. – Siemowit umiera nie pozostawiwszy potomka. Władzę w kraju przejmuje dynastia czeska a tytuł Kniazia otrzymuje Vratislav zwany Bezwzględnym.
1085 r. – Zamach na życie kniazia – Vratislav ginie w wyniku otrucia. Władza powraca w ręce dynastii Piastów a tytuł kniazia zyskuje wnuk Mojmiry – Lestek zwany Małomównym.
1111 r. – Lestek umiera na tyfus. Na tronie zasiada Jaromir z powodu swej choroby przejawiającej się niekontrolowanym ruchem kończyn zwany Tańczącym. 1139r. – Zmożony chorobą Jaromir rezygnuje z pełnionej funkcji, swym następcą ustanawiając młodszego o siedem lat brata - Leszka Dostojnego.
1140 r. – Na słowiańskiej ziemi powstaje zalążek późniejszego Zakonu Dobrytów, którego członkowie początkowo zwani byli Dobrymi Braćmi.
1149r. – Bitwa słowiańsko – frankijska zwana „Małą Krucjatą”, w której Słowianie stawiają twardy opór i ostatecznie przepędzają najeźdźców. W tym samym roku podpisany zostaje traktat pokojowy zwany „Jastrzębskim Pokojem” a za wstawiennictwem Racimira Toleckiego Szafarz Kleofas II w swej trzeciej bulli oficjalnie przyłącza Zakon Dobrytów na łono kościoła ardeizmu.
1150 r. – Słowianie przystępują do nowego europejskiego przymierza zwanego Nowym Świętym Cesarstwem Rzymskiem. Tego samego roku Racimir Tolecki z Zakonu Dobrytów zostaje obrany nowym Szafarzem Kodexu.
1153 r. – Leszek Dostojny umiera ze starości podczas porannego spaceru. Tytuł kniazia przejmuje dziewiętnastoletni Przemysł. 1167 r. – Flota normańska zajmuje wybrzeże na wschód od Jastrzębca, przepuszczając atak na Opactwo Dobrytów w Niwiołach, grabiąc je i plądrując
1169 r. – Spisanie nowej reguły Zakonu Dobrytów. Postać Rocha Pustelnika uznana zostaje za świętobliwą i obrana za patrona zakonu. Kamień, który stał się przyczyną śmierci świętobliwego Rocha zostaje uroczyście złożony w kaplicy zakonu.
1197 r. – Przemysł I umiera z powodu zakażenia rany i zostaje pośmiertnie nazwany Laskonogim. Kniaziem zostaje jego syn - Mieszko II Jawor zwany za żywota Długonogim.
1199 r. - Wielebny Ojciec Mikołaj zostaje przeorem w opactwie w Niwiołach.
1200 r. – Powstanie szkolnictwa klasztornego pod opieką Zakonu Dobrytów i patronatem kniazia słowiańskiego.

Autorzy