Ryt Mszalny Zwyczajny:

Kapłan: Radość Praojca w wierze Kościoła Jego.

Wierni: Myśmy wierni.

[Kapłan i wierni odmawiają modlitwę o poranku]

Kapłan: Praojcze Tyś stworzycielem tego świata. Ty pieczę nad nim sprawujesz. Nie daj nam łaknąć chleba duszy ni chleba ciała.

Wierni: Ujmij nam łaskawości z nieba.

Kapłan: Prosimy Cię Praojcze, nie na upadki nasze patrzaj jeno na zwycięstwa nasze.

Wierni: Bo Ty jesteś panem nad wszelkim duchem, co Twoje, niech do Ciebie powróci.

[Kapłan czyta fragment pochodzący z Kodexu lub Księgi Przypowieści, po czym tłumaczy jego znaczenie]

Kapłan: Niechaj słowa te strawą dla umysłów waszych będą i ku Arkadii prowadzą.

Wierni: Niechaj tak się stanie.

Kapłan: Dar nasz niechaj świadectwem wiary będzie i zrozumienia jakże mało życie doczesne w chwale życia przyszłego znaczy.

Wierni: Bo Ty jesteś panem nad wszelkim duchem, co Twoje niech do Ciebie powróci.

[Pomocnik kapłana zbiera od wiernych datki]

Kapłan: Tyś najwyższy, Tyś jedyny, od Ciebie pochodzimy i do Ciebie powrócić chcemy.

[Kapłan i wierni odmawiają litanię uwielbienia]

Kapłan: Praojcze błogosław tym, którzy w Ciebie wierzą. Tym, którzy wierzą, lecz w grzechu błądzą jak i tym, którzy wierzą i w światłości Twej trwają. Ujmij łaskawości z nieba i daj tym, którzy o nią proszą.

Wierni: Bo Ty jesteś panem nad wszelkim duchem, co Twoje, niech do Ciebie powróci.

Kapłan: Módlmy się.

[Kapłan i wierni odmawiają modlitwę ochronną]

Kapłan: Msza skończona, idźcie w pokoju Praojca i Ducha Przodków.

[Po mszy zalecane jest, aby każdy wierny odmówił własną modlitwę do Praojca i zwrócił się do Niego z własnymi prośbami i dziękczynieniem]

Ryt Mszalny Okolicznościowy – pogrzebowy:

Kapłan: Radość Praojca w wierze Kościoła Jego.

Wierni: Myśmy wierni.

Kapłan: Praojcze Tyś stworzycielem tego świata. Ty pieczę nad nim sprawujesz. Nie daj nam łaknąć chleba duszy ni chleba ciała.

Wierni: Ujmij nam łaskawości z nieba.

Kapłan: Prosimy Cię Praojcze, nie na upadki nasze patrzaj jeno na zwycięstwa nasze.

Wierni: Bo Ty jesteś panem nad wszelkim duchem, co Twoje, niech do Ciebie powróci.

[Kapłan namaszcza olejkiem czoła zmarłych/trumny kreśląc znak krzyża ankh]

Kapłan: Libera eis, Proavus, de morte aeterna et lux perpetua ab Arcadia luceat eis.

Zbaw ich Praojcze od śmierci wiecznej i daj im światłość wiekuistą Arkadii.

Wierni: quia pius es.

Boś jest miłościwy.

Kapłan: Fac eas, Proavus, de morte ad vitam transire.

Daj im Praojcze ze śmierci do żywota przejście.

Wierni: quia pius es.

Boś jest miłościwy.

Kapłan: Libera animas omnium fidelium defunctorum de pœnis inferni et de altitudine abyssi.

Zbaw dusze wiernych, co odeszli, od kary ognistej i głębin Otchłani.

Wierni: quia pius es.

Boś jest miłościwy.

Kapłan: Orationem nostrum, Proave, Exaudi

Modlitwy naszej Praojcze wysłuchaj.

Wierni: quia pius es.

Boś jest miłościwy.

Kapłan: Oremus supplex et acclinis:

Módlmy się pokornie i cierpliwie:

Kapłan i Wierni: voca eas cum benedictis.

Zwołaj ich wraz z błogosławionymi.

Kapłan: Dar nasz niechaj świadectwem wiary będzie i zrozumienia jakże mało życie doczesne w chwale życia przyszłego znaczy.

Wierni: Bo Ty jesteś panem nad wszelkim duchem, co Twoje niech do Ciebie powróci.

[Pomocnik kapłana zbiera od wiernych datki]

Kapłan: Tyś najwyższy, Tyś jedyny, od Ciebie pochodzimy i do Ciebie powrócić chcemy.

[Kapłan i wierni odmawiają litanię uwielbienia]

Kapłan: Praojcze błogosław tym, którzy w Ciebie wierzą. Tym, którzy wierzą, lecz w grzechu błądzą jak i tym, którzy wierzą i w światłości Twej trwają. Ujmij łaskawości z nieba i daj tym, którzy o nią proszą.

Wierni: Bo Ty jesteś panem nad wszelkim duchem, co Twoje, niech do Ciebie powróci.

Kapłan: Módlmy się.

[Kapłan i wierni odmawiają modlitwę ochronną]

Kapłan: Msza skończona, idźcie w pokoju Praojca i Ducha Przodków.

[Po mszy zalecane jest, aby każdy wierny odmówił własną modlitwę do Praojca i zwrócił się do Niego z własnymi prośbami i dziękczynieniem]

Ryt Mszalny Okolicznościowy – narodzinowy:

Kapłan: Radość Praojca w wierze Kościoła Jego.

Wierni: Myśmy wierni.

[Kapłan i wierni odmawiają modlitwę narodzinową]

Kapłan: Praojcze Tyś stworzycielem tego świata. Ty pieczę nad nim sprawujesz. Nie daj nam łaknąć chleba duszy ni chleba ciała.

Wierni: Ujmij nam łaskawości z nieba.

Kapłan: Prosimy Cię Praojcze, nie na upadki nasze patrzaj jeno na zwycięstwa nasze.

Wierni: Bo Ty jesteś panem nad wszelkim duchem, co Twoje, niech do Ciebie powróci.

[Kapłan namaszcza dziecię olejkiem, kreśląc na jego czole symbol krzyża ankh]

Kapłan: Niechaj krzyża ankh symbol w Praojca wierze kroki twe wzmacnia a w Przodków Ducha sile ku ścieżkom Arkadii prowadzi.

Wierni: Niechaj tak się stanie.

Kapłan: Dar nasz niechaj świadectwem wiary będzie i zrozumienia jakże mało życie doczesne w chwale życia przyszłego znaczy.

Wierni: Bo Ty jesteś panem nad wszelkim duchem, co Twoje niech do Ciebie powróci.

[Pomocnik kapłana zbiera od wiernych datki]

Kapłan: Tyś najwyższy, Tyś jedyny, od Ciebie pochodzimy i do Ciebie powrócić chcemy.

[Kapłan i wierni odmawiają litanię uwielbienia]

Kapłan: Praojcze błogosław tym, którzy w Ciebie wierzą. Tym, którzy wierzą, lecz w grzechu błądzą jak i tym, którzy wierzą i w światłości Twej trwają. Ujmij łaskawości z nieba i daj tym, którzy o nią proszą.

Wierni: Bo Ty jesteś panem nad wszelkim duchem, co Twoje, niech do Ciebie powróci.

Kapłan: Módlmy się.

[Kapłan i wierni odmawiają modlitwę ochronną]

Kapłan: Msza skończona, idźcie w pokoju Praojca i Ducha Przodków.

[Po mszy zalecane jest, aby każdy wierny odmówił własną modlitwę do Praojca i zwrócił się do Niego z własnymi prośbami i dziękczynieniem]

Ryt Mszalny Okolicznościowy – ślubny:

[Dwoje stoi przed kapłanem trzymając swoje ręce złączone na krzyż. Kapłan czyni przedmowę, skierowaną bardziej ku ślubującym niźli wszystkim zgromadzonym]

Kapłan: O ileż większa jest Praojca radość, gdy dwoje miłością dusze swe złączyć pragnie. Radujcie się, bowiem Pan jest z wami! Niechaj dzień ten świętem się stanie ku chwale Praojca i Przodków Ducha. Niech miłość wasza rozkwita licznie niczym kwiecia pąki polne, a potomstwo wasze niech skromniejsze nie będzie od gwiazd ilości na nieboskłonie. Wszech-Ojciec z wami, a gdy on z wami, nic przeciwko wam.

Kapłan: Radość Praojca w wierze Kościoła Jego.

Wierni: Myśmy wierni.

Kapłan: Praojcze, my wierni prosimy Cię, złącz nierozerwalnym węzłem miłości dusze ślubujących tu: [tu podane zostają godności ślubujących; osoba wyższa stanem zostaje wymieniona jako pierwsza, w przypadku równości - kobieta zyskuje pierwszeństwo]. Błogosław im w łaskawości swojej, by ścieżką miłości małżeńskiej krocząc, nie zbłądzili.
Niechaj rozraduje się Kościół Twój i niech Arkadia świętuje, bowiem tych dwoje przykaz miłości i jedności w Duchu Przodków wypełnia.

[Po chwili]

Kapłan: Na dowód swej miłości niechaj przemówią serca wasze i nieodwołalne śluby złożą w obliczu świadków tu zgromadzonych.

[Mężczyzna i kobieta, w tej kolejności, ślubują wzajemną miłość dozgonną, ułożonymi przez siebie słowami]

Kapłan: Jam świadkiem miłości waszej.

Wierni: Jam świadkiem ich miłości. Praojcze, wysłuchaj prośby Kościoła swego.

Kapłan: Ciebie pokornie Praojcze prosimy złącz dusze ich w jedność doczesną a gdy u bram Arkadii przystaną dozwól im złączyć się w światłości z Tobą i Przodków Duchem.
Niechaj nie zbraknie im chleba, niech przychylna ziemia im będzie i dorodne owoce miłości ich małżeńskiej. Ciebie prosimy.

[Kapłan i Wierni oczekują chwilę czy nie ujrzą znaku z niebios jako sprzeciwu wobec tego małżeństwa]

Kapłan: Dar nasz niechaj świadectwem wiary będzie i zrozumienia jakże mało życie doczesne w chwale życia przyszłego znaczy.

Wierni: Bo Ty jesteś panem nad wszelkim duchem, co Twoje niech do Ciebie powróci.

[Pomocnik kapłana zbiera od wiernych datki]

Kapłan: Tyś najwyższy, Tyś jedyny, od Ciebie pochodzimy i do Ciebie powrócić chcemy.

[Kapłan i wierni odmawiają litanię uwielbienia]

Kapłan: Praojcze błogosław tym, którzy w Ciebie wierzą. Tym, którzy wierzą, lecz w grzechu błądzą jak i tym, którzy wierzą i w światłości Twej trwają. Ujmij łaskawości z nieba i daj tym, którzy o nią proszą.

Wierni: Bo Ty jesteś panem nad wszelkim duchem, co Twoje, niech do Ciebie powróci.

Kapłan: Módlmy się.

[Kapłan i wierni odmawiają modlitwę ochronną]

Kapłan: Co Praojciec uczynił, tego nie da się odczynić. Węzeł waszej miłości trwać będzie po wieki. Jesteście teraz Mężem i Niewiastą. Niech Duch Przodków będzie wam łaskaw. Odejdźcie w pokoju i serc radości.

[Po mszy zalecane jest, aby każdy wierny odmówił własną modlitwę do Praojca i zwrócił się do Niego z własnymi prośbami i dziękczynieniem]

Ryt Mszalny Okolicznościowy – święcenia kapłańskie:

Biskup: Radość Praojca w wierze Kościoła Jego.

Wierni: Myśmy wierni.

[Mianowany leży twarzą do ziemi w akcie ukorzenia]

Biskup: Praojcze udziel swej łaski tym, którzy godni są sprawowania posługi w imię Twoje i tchnij w dusze ich światło życia nowego.

Wierni: Praojcze udziel mu swej łaski.

Biskup: Praojcze spojrzyj łaskawie na tego, który korzy się przed świętym Twym majestatem, niechaj spłynie nań dobroć Twoja a duch jego niebiańskim ornatem kapłaństwa uzbrojony będzie.

Wierni: Praojcze udziel mu swej łaski.

[Mianowany wstaje i udaje się do tronu, na którym zasiada biskup. Klęka przed nim, on zaś nakłada na niego swoje dłonie]

Biskup: Czy przyjmujesz na siebie znak Najwyższego i ślubujesz: wierność zasadom Kościoła Ardeizmu, moralność oraz nieskończone posłuszeństwo woli Praojca i Ducha Przodków?

Kapłan: Ja wierny, choć niegodny, przyjmuję na siebie święty znak Ankh i ślubuję wierność Kościołowi Ardeizmu. Ślubuję ponadto moralności przestrzegać oraz posłusznym być wobec Praojca i Ducha Przodków woli.

Biskup: Praojcze i Ty Przodków Duchu, znakiem swym brata [tu podana zostaje godność nowego kapłana] naznaczcie. Niechaj posłudze swej wierny będzie i wolę Waszą pokornie wypełnia.

[Kapłan pomocnik nakłada na szyję kandydata łańcuch z krzyżem Ankh, uprzednio pobłogosławiony przez biskupa. Biskup otrzymuje od pomocnika olejek i namaszcza nim kandydata, kreśląc na czole jego symbol ankh.]

Biskup: Niechaj olej ten uświęcon, przeniknie twe ciało i wiecznym znamieniem duszy się stanie. Jako krzyżem na ciele oznaczon tako i na duszy zostań.

Kapłan [całując krzyż ankh zawieszony na swej szyi]: Praojcze, dzięki Ci składam za sługi niegodnego powołanie Twoje. Woli Twej w całości siebie pokornie oddaję. Niechaj miłość Twoja ogień wiary we mnie rozpali a Ducha Przodków przewodnictwo wytrwać w podróży ku bram Arkadii pozwoli.

Wierni: Praojcze udziel mu swej łaski.

Biskup: Podążaj w światłości i ku światłu.

[Następnie nowo nominowany kapłan odprawia ryt mszalny zwyczajny]

UWAGA! Mianowanie biskupów i przeorów następuje bezpośrednio z rąk Szafarza. Dodatkowym elementem rytu mszalnego jest wówczas nałożenie dwóch kluczy "poznania dobra i zła" na głowę i serce mianowanego na sam koniec ceremonii tuż przed zwrotem "Podążaj w światłości i ku światłu".

Ryt Mszalny Nadzwyczajny:

zwany też "rytem spalenia"

Kapłan: In nomine Patris et Spiritus Patrem.

W imię Ojca i Ducha Przodków.

Kapłan: Judica me et discerne causam meam de gente non sancta. Ab daemone iniquo et doloso erue me.

Bądź mi sędzia i rozsądź sprawę moją z narodem bezbożnym. Wybaw mnie od demona niedobrego i fałszywego

Wierni: Quia tu es fortitudo mea

Wszak Ty jesteś mocą moją.

Kapłan: Misereatur vestri omnipotens Patris, et dimissis peccatis vestris, perducat vos ad Arkadia.

Niech się zmiłuje nad wami wszechmogący Ojciec, a odpuściwszy wam grzechy, niech was doprowadzi do Arkadii.

Wierni: Gloria Patri, et Spiritus Patrem.

Chwała Ojcu i Duchowi Przodków.

Kapłan: Tu conversus vivficabis nos.

Tchnij w nas życie nowe.

Wierni: Et plebs tua laetabitur in

A lud Twój rozraduje się w Tobie.

Kapłan: Ostende nobis misericordiam tuam.

Okaz nam miłosierdzie Twoje.

Wierni: Et salutare tuum da nobis.

I daj nam zbawienie Twoje.

[Tu Inkwizytor czyta treść egzorcyzmu łacińskiego]

Sancte Spiritu Patrem.
defende nos in proelio, contra
nequitiam et insidias diaboli
esto praesidium. Imperet illi
Deus, supplices deprecamur.
Spiritus malignos, qui ad
perditionem animarum
pervagantur in mundo, divina
virtute, in infernum detrude.

Święty Duch Przodków
Wspomagaj nas w walce, a przeciw
niegodziwości i zasadzkom złego
ducha bądź nasza obrona. Oby go
Bóg pogromić raczył, pokornie o
to prosimy. Duchy złe,
które na zgubę dusz ludzkich po
tym świecie krążą, mocą Bożą strąć
do otchłani.

[Kapłan bierze kadzidło, zapala je w kadzielnicy i okrąża skazanego]

Kapłan: Ab illo benedicaris in cujus honore cremaberis

Niechaj cię Ten błogosławi, na którego cześć spalać się będziesz.

Wierni: Quoniam tu solus Sanctus. Tu solus Dominus. Tu solus Altissimus

Albowiem tylko Tyś sam jeden święty. Tylko Tyś jest Panem. Tylko Tyś najwyższy.

[Wszyscy milkną a stos zostaje podpalony. Jest to ostatni element Rytu Mszalnego Nadzwyczajnego]

Autor: Hauru
Korekta: Kaedlin