Nazwa nacji: Normanowie
Nazwa osady: Skiveborg
Symbol nacji: młot Thora
Przywódca: Jarl Jorunn Svensson
Przodujące rody: Svensson
Data przystąpienia do cesarstwa: 193 (1193)
Specyfika nacji: najwięksi odszczepieńcy Cesarstwa, dzicy władcy mórz i nieustraszeni wojownicy, wiodący prym w handlu niewolnikami
Dominujące warstwy społeczne: chłopi, mieszczanie, wojownicy
Domeny gospodarcze: kowalstwo, płatnerstwo, stolarstwo, garbarstwo

Poczet jarlów normańskich:

• Jarl Jorunn Gustavsson
• Jarl Alric Czerwony
• Jarl Gorm Okrutny
• Jarl Ragnar Thorenssen zwany Odnowicielem
• Jarl Arnulf zwany Potężnym
• Jarl Bergsveinn zwany Rozważnym
• Jarl Bjarni zwany Krwawym
• Jarl Gautar Ottarsson
• Jarl Jorg Hlodvirson
• Jarl Skard Veskarson
• Jarl Jorunn Svensson

Zniekształcony zarys porannego słońca rozpoczął leniwą wędrówkę ku firmamentowi nieba, połyskującymi wstęgami światła przeszywając zasłonę nocy. Ryk wzburzonego morza i dźwięki budzącej się nieopodal osady, niepostrzeżenie zagłuszyły beztroskie nawoływania dziecięcych głosików. Liczną, niesforną gromadką otoczyły szczątki wbitej w piaski Łodzi Praojców, przepychając się i walcząc o miejsce tuż pod smoczym kadłubem. Zamarły w bezruchu w chwili, gdy na szczycie pobliskiego wzniesienia, wyrosła postać przygarbionego, wychudzonego mężczyzny o przerzedzonych i okraszonych srebrem włosach, gdzieniegdzie pozaplatanych w długie warkocze. Podpierając się o nadgryzioną przez czas drewnianą laskę, chwiejnymi krokami skierował się ku zebranej gromadce, zajmując miejsce na jednej z kłód. Drżącym gestem, przeoranej zmarszczkami dłoni, nakazał zasiąść u swych stóp.
- Praojcowie moi… praojcowie wasi… - drgnęły usta starca, a pierwsze słowa wypłynęły ledwie słyszalnym szeptem - Wiedzieli o Ragnarok. Myśleli, że są gotowi. Jednak to, czego doświadczyli przerosło ich najśmielsze sny. Ognisty deszcz, rozstępujące się lądy, trujące wyziewy z najgłębszych czeluści ziemi…Zapiały koguty, wzywając do boju: Fjalar w Jotunheimie, Gullinkambi w Asgardzie i kogut koloru rdzy w Niflheimie W śmiertelnej walce Bogów poległ Odyn, zgasły gwiazdy, spłonął Asgard. Zginęli wszyscy Bogowie, wszyscy wojownicy z Walhalli i demony Lokiego. Wyspy pochłonęła woda… Przepadła Gimlea.
Najmłodsze spośród dzieci, przywarły lękliwie do nóg starca, kurczowo chwytając za poły jego wysłużonej szaty. Starsze z palcami zaciśniętymi na kłodach zastygły nieporuszone w umysłach tocząc bitwę z obrazami przeszłości. Starzec odchrząknął dwukrotnie, po czym ze świstem nabrał kolejny haust rześkiego powietrza i do opowieści powrócił.
- Odpłynęły Smocze Łodzie przez dwadzieścia dni i nocy walkę z głodem, morskimi stworzeniami i rozpaczą tocząc, by wreszcie do brzegu nieznanego dobić – zmęczonym gestem wskazał zgliszcza łodzi, pod która zasiedli po czym odwrócił się i nakreślił w powietrzu łuk, obejmujący pobliskie wzniesienia od wschodu aż po zachodu krańce - Część łodzi rozebrano by z desek pierwsze domostwa stworzyć. Zwiadowcy ruszyli w poszukiwaniu najlepszego miejsca pod osadę obronną. Znaleźli… Ci, którzy ziemię ową z dawien dawna zamieszkali uciekli w popłochu, stłamszeni wojowniczym duchem ojców naszych. Przetrwaliśmy i oto dziś w siłę rośniemy – przerwał na moment, surowym spojrzeniem po licach zgromadzonych wodząc – Pamiętajcie przeto! Jesteście ludem północy, dziećmi dumy i niegasnącego ducha przodków. Mieszkańcami nowej Gimleii i skarbnicą przeszłości. Strzeżcie się zwątpienia i strachu, a nadto wystrzegajcie się zapomnienia tego co minione, tego co jest waszym dziedzictwem.

Normanowie to najwięksi odszczepieńcy i wolne duchy, które nigdy nie stałyby się częścią Cesarstwa, gdyby nie groźba kompletnego wyginięcia ich nacji w konsekwencji ekspansji różnych dziwactw rodem z kataklizmu. Pomoc Cesarstwa okazała się niezbędna dla odbudowy nacji normańskiej, a w wyniku wpływów kulturowych z imperium, Normanie z dzikich wojów żyjących pośród smoczych łodzi, stali się pół osiadłym narodem, rozciągniętym pomiędzy tradycyjnym koczownictwem, a nowym domem i zobowiązaniami wobec Cesarstwa. Mimo tych przemian, ród panujący na ziemiach normańskich w pewnym stopniu nadal pozostaje konserwatywny, wierny tradycjom i niezależności swego ludu. Przynależność do Nowego Świętego Cesarstwa Rzymskiego traktują jako konieczność, która ocaliła ich swego czasu, dziś odnosząc się do niej z ogromnym dystansem i rozwagą. Wykarmieni prawami Kodexu podobnie jak inne narody przyjęli religię Ardeizmu, ale w przeciwieństwie do nich nie są tak gorliwi w realizacji wszystkich nakazów kościoła. Ich linia polityczna charakteryzuje się oporem wobec narzucanych rozwiązań, szczególnie dotyczących kultury i życia. Stąpając po swej ziemi przestrzegają niektórych praw i obrządków, podług których żyli ich praojcowie. Krocząc zaś ścieżynami ziemi obcej respektują słowa Kodexu i prawa rządzące światem zewnętrznym, zawsze jednak w pamięci mając Gimleę oraz swe pochodzenie. Przez tendencje anarchizujące Normanowie bywają trudnymi partnerami w dyskusjach o wspólnej polityce. Wynika to również z ich szczerości i ewidentnej niechęci do kłamstwa i krętactwa, nawet na własną korzyść.

Pośród ludu Skiveborga wyróżniamy Normanów morskich oraz lądowych. Morscy przedstawiciele słyną z najsilniejszej i najlepiej zorganizowanej floty morskiej Cesarstwa. Jako dzicy władcy mórz wyspecjalizowali się w handlu szczególnie towarami portowymi, ponadto słyną jako bezkompromisowi handlarze niewolników. Cechuje ich wytrwałość, spryt, chęć podbojów i silne przywiązanie do ojczystej tradycji, religii i suwerenności rodzimych ziem. Wszystkie te wrodzone przymioty częstokroć sprowadzają ich na niebezpieczną drogę buntu. Normanowie lądowi w przeciwieństwie do swych morskich braci są ludem mniej porywczym, swoje działania opierającym nie na emocjach i intuicji lecz rozumie i kalkulacji. Wrodzone cechy przywódcze czynią ich świetnymi negocjatorami i urzędnikami, coraz częściej także poza granicami normańskiej ziemi. To właśnie od nich wywodzi się najpotężniejszy ze wszystkich, panujący ród Svenssonów. Lądowi przedstawiciele Skiveborga słyną jako najdoskonalsi kowale i płatnerze a sławy ponadto przydaje im krzepa i niezmordowana wytrzymałość na polu bitwy oraz, co często stawiane jest na pierwszym miejscu, obecność Huskarlów – elitarnego oddziału wojowników posługujących się szałem bitewnym (berserkerów).
Na czele wspólnoty od zarania dziejów czuwa Jarl – najpotężniejszy spośród wojowników, zdobywający swą pozycje w walce na śmierć i życie z poprzednikiem. Dziś zwyczaj ten uległ zmianie a wybór nowego przywódcy określony jest prawami cesarskimi. Ostatnim, który uczestniczył w bratobójczej walce o władzę jest panujący po dziś dzień Jorunn Svensson.

Każdy prawdziwy mieszkaniec ziem normańskich jest wojownikiem samym w sobie, dlatego trudno mówić tu o istnieniu stanu rycerskiego. Nierzadko stwierdzenie to odnosi się do przeciętnych Normanów, którzy z racji swego majątku i siły są zdolni do posiadania i kontrolowania niewolników, będących odpowiednikami pańszczyźnianych chłopów obecnych wśród innych nacji. Chłopem normańskim nazywany jest ten, kto oprócz wojaczki zajmuje się prowadzeniem gospodarstwa, hodowlą lub wyżywieniem nie tylko swojej rodziny lecz także wspólnoty plemiennej. Stanowią oni około cztery z pięciu części całego narodu. Duchowieństwo w szeregach normańskiego ludu praktycznie nie istnieje, a jedynymi jego przedstawicielami są kapłani oddelegowani na służbę z Nowego Rzymu. Z tego też powodu niemalże całą pozostałą część społeczeństwa stanowią handlarze morscy oraz rzemieślnicy, zajmujący się głównie wytwarzaniem broni i zbroi oraz wyrobami ze skór i drewna.
Od najmłodszych lat przysposabiani do walki w obronie ziemi i rodziny osiągnęli kunszt przewyższający najpotężniejszych wojowników Cesarstwa. Legendy o nieposkromionych, opętanych bitewnym szałem wojownikach dotarły do najdalszych zakątków ocalałego świata, siejąc zwątpienie pośród potencjalnych wrogów. Normanowie to jednak nie tylko brutalni wojownicy, bez oporu wykorzystujący swój kunszt. Wykształciła się wśród nich znaczna grupa morskich podróżników i kupców, którzy na pokładach ogromnych statków przewożą przede wszystkim: drewno, żelazo, skóry i futra a także niewolników, w handlu którymi wiodą prym.
Przez inne z nacji określani mianem dzikusów i nieokrzesanych pogan, dziś zmuszeni zostają do konfrontacji z kulturą Cesarstwa. Jaki kierunek obierze owe zetknięcie się dwóch różnych światów, pokażą kolejne wydarzenia…

Kronika:

1000r. - Smocze Łodzie pod dowództwem Jarla Jorunna Gustavssona dobijają do brzegów nieznanego lądu.
1002-1003r. – Regularne potyczki i bitwy z dzikimi plemionami, zamieszkującymi okoliczne tereny.
1004r. – Bitwa zwana Krwawą, zakończona ucieczką ocalałych spośród dzikich plemion.
1009r. – Ukończenie budowy osady, uwieńczone zawieszeniem na centralnej ścianie jarlowej siedziby Smoczego Łba łodzi, na której Gustavsson dopłynął do Nowej Normandii.
1033r. – Śmierć Jarla Jorunna Gustavssona, pośmiertnie nazwanego Wybawicielem. Objęcie władzy przez Alrica Czerwonego.
1057r. – Gorm Okrutny przejmuje tytuł Jarla, uśmiercając w pojedynku swego poprzednika.
1074r. – Bitwa z Maurami, z powodu szalejącej wówczas burzy nazwana Piaskową. Śmierć Gorma w wyniku ran odniesionych podczas starcia i przejęcie władzy przez Ragnara Thorenssena.
1074-1105 – Umocnienie pozycji Normanów na nieprzyjaznych terenach, przywrócenie częściowo zapomnianych zwyczajów.
1105r. – Śmierć Thorenssena podczas potyczki z Maurami. Zmarły Jarl otrzymuje pośmiertny przydomek Odnowiciela. Na tronie zasiada Arnulf zwany Potężnym.
1105-1136 – Lata świetności i intensywnego rozwoju, szczególnie floty normańskiej.
1136r. – Śmierć Arnulfa podczas sztormu. Tytuł Jarla dziedziczy bratanek byłego władcy - Bergsveinn zwany Rozważnym.
1156r. – Tron obejmuje Bjarni zwany Krwawym. Za jego panowania nieomal doszło do wojny pomiędzy Cesarstwem a Normandią.
1066r. – Władzę przejmuje Gautar Ottarsson, który podczas swych rządów naprawia wszystko, co zaprzepaścił jego poprzednik.
1090r. – Ottarsson ginie podczas najazdu Maurów. Tytuł Jarla otrzymuje Jorg Hlodvirson.
1135r. – Niespodziewana śmierć Hlodvirsona, prawdopodobnie w wyniku wylewu krwi do mózgu. Jarlem zostaje Skard Veskarson.
1135-1190 – Rozkwit militarny i strategiczny nacji. Liczne zwycięskie większe i mniejsze bitwy z Maurami.
1190r. – Śmierć Veskarsona podczas „Bitwy Kurhanowej”. Przejęcie tytułu Jarla przez Jorunna Svenssona, który pokonał innych kandydatów w bratobójczej walce o władzę.
1193r. – Przystapienie Normanów do Cesarstwa.

Autorzy