„ ... a wówczas nadejdzie dzień powstania z martwych!
Włóż cedr na swą głowę człowiecze i przypasz się purpurą,
Albowiem dzień twój jest bliski.
Gołębica u boku jastrzębia się wzbije,
A wilk z jagnięciem spoczywać będzie w pokoju.
Wówczas za oręż sto ramion niby jedno chwyci,
I ujrzycie jak rzedną ciemności...”

(Słowa przepowiedni, widniejące poniżej wyrytych w kamieniu Prawd Odwiecznych)

Hierarchia kościelna.

Szafarz Kodexu jest głową kościoła Ardeizmu od dwóch setek lat obierany z łaski Boga - Praojca i Ducha Przodków.
Pierwszy z namiestników Jedynego – anonimowy, nieznany wówczas współczesnym nazwany został Szafarzem Proroctwa. To on przywrócił ład i spokój zlęknionej ludzkiej duszy. Poświęcił siebie, ryjąc na kamiennych tablicach w ruinach biblioteki klasztoru na Monte Cassino słowa objawienia, dziś noszące miano Kodexu. Spłonął, a jego ofiara stała się początkiem Ardeizmu i zjednoczenia.
Wybór Szafarza dokonywany na zwołanym soborze biskupim, jest dożywotni, a jego władza w kościele niemal absolutna. Może dowolnie kierować zarówno kościołem, jak i całą społecznością wyznaniową Ardeizmu. Jedyną osobą o władzy i wpływach zdolnych oprzeć się Szafarzowi jest Cesarz. Jednakoż, nawet on może zostać obłożony klątwą, a bez łaski Szafarza mało kto byłby w stanie utrzymać koronę na skroniach.
Dziś VIII z kolei Szafarzem Kodexu jest Ottaviano Crivelli, który przyjął odważne miano Ottona I, nawiązujące do dawnych Cesarzy i który od 1185 roku nosi na szyji symbol pełnionej funkcji - złoty łańcuszek ze świetą relikwią jaką stanowi rylec Szafarza Proroctwa (to nim wykute zostały Prawdy Odwieczne). Ottaviano jest stosunkowo drobnym, a przy tym niewysokim mężczyzną. Lico ma ujmujące, a spojrzenie inteligentne. Choć posiwiał już, nie wygląda na swoje niemal sześćdziesiąt wiosen. Sprawia wrażenie osoby energicznej i niestrudzonej. Niezwykle zaabsorbowany zarówno sprawami religijnymi, w których jak na dawnego Generalnego Inkwizytora Flamistów przystało odznacza się zdecydowaniem i niezłomnością oraz sprawami świeckimi, w których wykazuje się rewelacyjnym zmysłem politycznym.

Bezpośrednio podlegli Szafarzowi są:

w liczbie pięciu – po jednym z każdego z miast Cesarstwa, w tym ze stolicy: Jaromir z Borów (Jastrzębiec), Adelard von Vissenheim (Ritterburg), Vincent de la Muenes (Skiveborg), Tomas Chestborough (Dunbarrow), Markus Ostenwald (Nowy Rzym). To na nich ciąży odpowiedzialność za działalność świątyń i kleru oraz za przebieg życia religijnego na podległych im terenach. Biskupi wybierani są przez Szafarza i to on może odwołać ich ze stanowiska. Każdemu z biskupów podlega odpowiednia liczba kapłanów choć i biskupi co pewien czas odprawiają własnoręcznie obrządki.

w poszczególnych zakonach zwani: Wielkim Mistrzem Zakonu Templariuszy - Gotard de Bussey, Generalnym Inkwizytorem Zakonu Flamistów - Giovanni Orsini i Wielebnym Ojcem Zakonu Dobrytów - Czcibor Bartnic, który przyjął miano Mikołaja. Kierują swymi zakonami wedle ich wewnętrznych reguł, jednak za ich funkcjonowanie ponoszą odpowiedzialność przed Szafarzem i to przed nim winni się tłumaczyć w razie skandali i innych negatywnych zjawisk w owych strukturach. Przeorzy zakonów równi są biskupom choć innym zakresem obowiązków i uprawnień władają.

- to kolejny stopień w hierarchii kościelnej. Aby zostać kapłanem należy wstąpić do jednego z trzech zakonów i tam przejść wymagającą i długotrwałą drogę począwszy od nowicjusza przez zakonnika i na święceniach kapłańskich skończywszy.
Święceń kapłańskich dokonuje jeden z biskupów. Kto wyświęconym został w sposób ważny i prawy, może oczywiście ze słusznych powodów zostać zwolnionym z obowiązków i sprawowanej funkcji z woli Szafarza po uprzednim sądu duchowieństwa wyroku. Nie może jednak stać się człowiekiem świeckim w ścisłym sensie, ponieważ charakter wyciśnięty przez święcenia jest nieusuwalny. Powołanie i posłanie otrzymane w dniu święceń naznaczyły go na zawsze.

- zgodnie z teorią jest to stopień najniższy w hierarchii, w praktyce jednak odnosi się to jedynie do nowicjuszy zakonnych. Po pomyślnym ukończeniu okresu nowicjatu i złożeniu ślubów zakonnych kandydaci stają się w pełni rycerzami Templariuszy, inkwizytorami Flamistów bądź ojcami Dobrytami/siostrami Dobrytkami i traktowani są z należytym szacunkiem oraz powagą ze strony świeckich, począwszy od chłopów, przez mieszczan i rzemieślników, niejednokrotnie na szlachcie skończywszy. Każdy z zakonów inny charakter, doktrynę i regułę posiada, w sposób odmienny służąc Bogu w osobach Praojca i Ducha Przodków oraz wiernemu ludowi Jego.

Zgromadzenia kościelne

Synod - zebranie przedstawicieli duchowieństwa i świeckich pod przewodnictwem Szafarza Kodexu oraz w obecności Cesarza, poruszające kwestie istotne zarówno dla Kościoła jak i Cesarstwa.

Sobór - uroczyste zebranie biskupów z całego świata pod przewodnictwem Szafarza Kodexu, obradujące nad sprawami wiary, moralności, organizacji i dyscypliny.
Sobór zwoływany jest m.in. po śmierci Szafarza. Dokonuje się na nim wówczas wyboru jego następcy. Dysputa nad następcą przeprowadzana jest w katedrze w Nowym Rzymie, a obranym zostaje jeden z uczestników Soboru.

Autorzy: Domx, Kaedlin