Nazwa nacji: Frankowie
Nazwa osady: Ritterburg
Symbol nacji: jednogłowy, czarny orzeł
Przywódca: markgraf Hermenegilda von Meissner Habsburg
Przodujące rody: Habsburg, von Meissner, von Ritterburg
Data przystąpienia do cesarstwa: 118 (1118)
Specyfika nacji: kwiat rycerstwa, najgorliwsi słudzy Kodexu i twórcy Cesarstwa pewnie patrzący w przyszłość
Dominujące warstwy społeczne: duchowieństwo, rycerstwo
Domeny gospodarcze: górnictwo, krawiectwo i tkactwo, alchemia i metalurgia, kowalstwo i płatnerstwo

Poczet markgrafów frankońskich:

• Wolfgang I
• Wolfgang II von Ritterburg
• Ludwig Habsburg
• Wilhelm Habsburg
• Johann von Meissner Habsburg
• Hermenegilda von Meissner Habsburg

Przez dekady nikt nie śmiał wątpić w potęgę mocarstwa, którym władał Karol Wielki. Władność Franków rozciągała się na nieomal całą Europę a faktu tego nie zmieniły nawet podziały ziem między synowców królewskich. Wtedy jednak, w świetności dobie, wstąpiły się niebiosa i ziemia, pochłaniając i obracając w perzynę domy, ulice i miasta a morza wylewne odebrały to, co oszczędziły inne żywioły. Oto mocarstwo frankońskie pogrążyło się w gruzach i chaosie…
Lata minęły nim ci, którym przetrwać było dane wychynęli na spopielone ziemie. Z wolna strzępki potężnej cywilizacji poczęły gromadzić się i jednoczyć, tworząc przerażone skupiska ludzkie. Świat się zmienił. Przepadły ziemie imperium, rodząc nowe – nieznane i wrogie. Pojawiły się istoty straszniejsze niż najgorsze wyobrażenia z człowieczych koszmarów. Próbowano stawiać im opór.
Mało brakowało a znów Frankowie w rozsypkę by poszli. Wtedy jednak z piasków odległych przybył posłaniec, słowa prawdy niosąc przez proroka na Monte Cassino spisane. Przykazania Kodexu roznieciły w ocalałych płomień wiary i nadziei. Początkowo sądzili iż ogniem i mieczem trzeba im świat odbudować i już niebawem pierwsze konfrontacje z poganami z północy oraz Słowianami krwią jałową glebę splamiły. Zdawało się iż to czego żywioły nie zdołały zniszczyć, temu ludzie zaradzą i sami siebie nawzajem unicestwią. Wkrótce jednak pojawili się pierwsi mężowie stanu, godni czasów i misji jaka im przypadła. Władzę objął Ludwig Habsburg, który położył kres okrutnej polityce Wolfganga II von Ritterburg i rozpoczął nową epokę. Jej wyznacznikiem była budowa silnego państwa cywilizacji europejskiej zjednoczonej pod sztandarem jedynej prawdziwej wiary – Ardeizmu. W ten sposób nowy władca Franków położył fundamenty pod budowę Nowego Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
Po dziesięcioleciach nic bardziej nie świadczyło o triumfie jaki odnieśli niż proporce dumnie łopoczące na szczytach zamków oraz strzeliste wieże kościołów. Prym w nowym mocarstwie, w którym swe miejsce znaleźli i Brytowie i Słowianie, a nawet Normanowie, wiedzie nikt inny, jak właśnie Frankowie - najgorliwsi słudzy Kodexu i twórcy Cesarstwa pewnie patrzący w przyszłość.

Dziś granice królestwa Franków zamieszkują karolingowie francuscy, karolingowie niemieccy oraz kastylijczycy. Karolingowie niemieccy, wraz z wiodącym wśród nich prym rodem Habsburgów, dominują liczebnie oraz znajdują się na najwyższym szczeblu drabiny społecznej, urzędując na najwyższych dworach i posiadając znaczne wpływy w całym Cesarstwie. Cechuje ich waleczność, odwaga i żarliwość, z którą stają w obronie wiary. Pochodzą ze środkowo-wschodnich ziem kraju. Karolingowie francuscy, pochodzący z zachodnich terenów, trudnią się głównie handlem i rzemiosłem, lecz i w orężu nie ustępują swym wschodnim braciom. Zyskali rangę i prestiż dzięki wywodzącej się spośród nich szlachetnej dynastii von Ritterburgów, silnie i zdecydowanie panującej na dworach i zamkach rozsianych po całym państwie Franków.
Kastylijczycy pochodzą z południowo-zachodnich ostępów niegdysiejszego imperium Franków i z tej to przyczyny dawnymi czasy kultura ich była mocno związana z rytuałami i obyczajami ludzi pustyni. Pod wpływem światłej nauki Ardeizmu niemalże cały lud kastylijski odstąpił od pierwotnych tradycji, dziś godnie reprezentując jedyną wiarę i przywdziewając zakonne szaty. Najczcigodniejszymi przedstawicielami kastylijczyków jest wywodząca się z nich dynastia von Meissnerów. Na każdego kastylijczyka w państwie przypada około dwóch karolingów francuskich oraz 3-4 karolingów niemieckich.

Szeroko znane jest zamiłowanie Franków do przewodzenia oraz ich oddanie idei jednoczenia i walki zarówno z heretykami jak i magicznym nasieniem. Nie ma większych piewców Kodexu niżeli oni. Blisko połowa najprzedniejszych i najbardziej oddanych Cesarstwu i Ardeizmowi ludzi tego świata to właśnie rdzenni mieszkańcy tego królestwa. Obecnie władzę w cesarstwie dzierży Albrecht II Habsburg, wywodzący się z linii władców frankońskich. Natomiast nad interesami Franków czuwa jego krewniaczka - Hermenegilda von Meissner Habsburg, pierwsza niewiasta na tronie frankońskim.
Frankowie słyną z wielu talentów. Pierwsi są oni, gdy rozchodzi się o zorganizowanie oraz myśl techniczną, dzięki czemu osada ich jest najlepiej rozwiniętą pośród osad nacyjnych. Słyną jako mistrzowie sztuki krawieckiej i tkackiej, szanowani i uznawani w całym Cesarstwie, szczególnie zaś w Nowym Rzymie. Ponadto kwitnie tutaj rzemiosło kowalskie, płatnerstwo, zbrojmistrzostwo i wytwarzanie wszelkiego rodzaju oręża, choć zaznaczyć trzeba iż nie ma lepszych kowali nad tych pochodzenia normańskiego. Prócz wprawnych rzemieślników słyną frankijskie pany głównie ze swych zdolności rycerskich. To głównie spośród frankijskich oddziałów rekrutuje się wojowników do służby w elitarnych oddziałach Pretorian – przybocznej straży samego cesarza. Nie bez powodu mawia się, że frankoński kwiat rycerstwa w wiecznym jest dojrzeniu.

Kronika:

1000r. – Władcą frankijskim zostaje Wolfgang I, który jednoczy ocalałe plemiona i rozpoczyna budowę frankijskiej osady.
1015r. – Karawana kupców frankijskich natrafia na zgliszcza klasztoru na Monte Cassino. Odnajdują kamienne tablice i spopielony szkielet ludzki. Pod wpływem wyrytych słów i "objawionej mocy" trzech z pięciu kupców porzuca doczesny żywot, decydując się na drogę pierwszych krzewicieli Ardeizmu - zwanych później Mędrcami Płomienia. Zabierają ze sobą święte relikwie: rylec i spopielone prochy Szafarza Proroctwa oraz zwój z przepisaną zawartością kamiennych tablic.
1020r. – Ukończenie zabudowy frankijskiego miasta wraz z oficjalnym nadaniem nazwy - Ritterburg.
1023r. – Niosący zwój dociera na ziemie frankijskie, gdzie pozyskuje liczne grono słuchaczy, spośród których kilkoro zostaje jego uczniami. Pod koniec roku Frankowie oficjalnie przyjmują Ardeizm oraz ustanawiają pierwszego Szafarza – Innocentego I. Tego roku odbywa się także I Synod ze względu na pochodzenie uczestniczących w nim przedstawicieli władzy świeckiej jak i duchowej zwany frankijskim.
1030r. – Pierwsza naukowa ekspedycja z Ritterburga wyrusza na ziemie mauretańskie.
1042r. – Wielka Wyprawa wojsk frankijskich i brytyjskich na tereny mauretańskie, zakończona Bitwą Płomienną i wycofaniem się wojsk sojuszu.
1061r. – Umiera Wolfgang I. Nowym władcą Franków zostaje Wolfgang II von Ritterburg, przez lud zwany Okrutnym. Ulice Ritterburga spływają krwią prawdziwych i potencjalnych wrogów władcy.
1118r. – Zamach stanu. Z namaszczeniem Szafarza Kodexu Jana I władzę przejmuje Ludwig Habsburg.
1120r. – Ludwig Habsburg zostaje pierwszym Cesarzem Nowego Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
1139r. – Śmierć Ludwiga Habsburga, który w swym testamencie nakazuje rozdzielić instytucje cesarza od markgrafa. Syn Ludwiga zostaje nowym cesarzem a brat - Wilhelm Habsburg markgrafem.
1149r. – Bitwa zwana "Małą Krucjatą". Armia frankijska pragnąca siłą nawrócić mieszkańców Jastrzębca zostaje pokonana przez słowiańską kawalerię. W tym samym roku podpisany zostaje traktat pokojowy zwany Jastrzębskim Pokojem, na mocy którego obie nacje zobowiązują się do zaniechania wystąpień zbrojnych.
1155r. – Powstanie organizacji zrzeszającej handlarzy morskich z ziem Dunbarrow i Ritterburga – Hanzy frankijsko-brytyjskiej.
1162r. – Wilhelm nie doczekawszy się męskiego potomka wydaje swą córkę Katharinę za przedstawiciela rodu von Meissner, w ten sposób przeradzając cichą opozycję von Meissnerów w silny sojusz.
1163r. – Nowym władcą frankijskim zostaje Johann von Meissner Habsburg, który z szacunku do poprzedników dołącza do swego nazwiska nazwisko rodowe małżonki.
1213r. – Śmierć schorowanego Johanna. Na tronie zasiada: Hermenegilda von Meissner Habsburg, o której krążą plotki jakoby nie była dzieckiem z prawowitego łoża.

Autorzy