Nazwa nacji: Brytowie
Nazwa osady: Dunbarrow
Symbol nacji: rozłożysty dąb
Przywódca: VI Diuk Angus Mac Dougan zwany Surowym
Przodujące rody: Mac Dougan, Mac Gregor, Wessex, Mac Leod
Data przystąpienia do cesarstwa: 118(1118)
Specyfika nacji: lud wyspiarski, z którego wywodzą się panowie puszcz i lasów, zręczni w gładkiej mowie
Dominujące warstwy społeczne: mieszczaństwo, duchowieństwo, rycerstwo
Domeny gospodarcze: łucznictwo, ciesielstwo, stolarstwo, krawiectwo

Poczet diuków brytyjskich:

• Cedred Mac Dougan
• I Diuk Connel Mac Dougan
• II Diuk Edgar Mac Dougan zwany Odnowicielem
• III Diuk Jonas Mac Dougan zwany Pożądliwym
• IV Diuk Mathias Mac Dougan
• V Diuk Lanric Mac Dougan zwany Jednorekim lub Czteropalczastym
• VI Diuk Angus Mac Dougan zwany Surowym

W chwili, gdy rok tysięczny rozpoczął swe panowanie, a sen pogrążył Zielone Wyspy w błogim spokoju, wybiła pierwsza godzina Sądu. Stało się - deszcz ognia spustoszył południe największej z wysp. Ziemia rozstąpiła się, uwalniając ognie piekielne, trującym pyłem dławiące krzyki bólu i rozpaczy. Nie był to czas łaskawy dla Saksonów - samozwańczych władców wysp. Południowa część archipelagu znalazła się pod wodą, unicestwiając dumny lud niemal całkowicie. Ocalałe resztki udały się na północ wyspy, która podobno za przyczyną Matki i niezłomnej wiary w przodków nie uległa sile zagłady. Niczym niestrudzony strażnik trwała na przekór zniszczeniom i cierpieniu, stając się nową ojczyzną tych, którzy zostali jej pozbawieni. Garstka sąsiadów z południa została przyjęta przez plemiona celtyckie nie jako uciśnieni i niewolnicy lecz jako lud sprzymierzony.

Największym ocalałym rodem wśród Brytów był Klan Mac Dougan. Klan, który od stuleci zajmował znaczące miejsce w polityce rodów, a na kilka lat przed kataklizmem stanął u władzy. Pierwszy z klanu, który zaszczytu tegoż dostąpił - Cedred Mac Dougan - w wieku lat sześćdziesięciu, w noc Padających Gwiazd dopełnił żywota zmiażdżony gruzami komnaty. Po śmierci książęcej pary, jako pierworodny i jedyny syn władze objął: Connel Mac Dougan. Przyjął wprowadzony po kataklizmie za inspiracją Saksonów tytuł Diuka, jako nazwę dla najwyższego urzędu, któremu radą służą przedstawiciele pozostałych klanów, tworzących wespół Rade Klanów. Obecnie tytuł szóstego z kolei Diuka przypada Angus’owi Mac Dougan, zwanemu Surowym.

Dziś najliczniejszą grupą ludnościową ponownie są Brytowie anglosascy, stanowiący aż trzy z czterech części całego narodu. Najdostojniejszymi ich przedstawicielami są dynastie: Wessex oraz panująca od wieków dynastia Mac Douganów. Rody te cechuje dostojność, wysoka kultura, gładkość w mowie oraz zamiłowanie do morza. Najwięcej wśród nich handlarzy morskich oraz szerzycieli kultury, zaś na polu walki słynących w całym Cesarstwie łuczników. Ze względu na silną organizację wewnętrzną społeczeństwa, Brytowie anglosascy zajmują wysokie pozycje zarówno we własnym kraju jak i w Cesarstwie. Drugą grupę stanowią Brytowie celtyccy, wywodzący się z północnych ziem wyspy, z dominującymi wśród nich klanami: Mac Gregor oraz Mac Leod, pełniącymi wiele ważnych i fundamentalnych funkcji w państwie. Przedstawicieli tej grupy charakteryzuje silne przywiązanie do dziedzictwa jakim jest zielona wyspa. To spośród nich wywodzą się panowie puszcz i lasów, niezastąpieni zwiadowcy i doskonali myśliwi. Ze względu na surowe i zdyscyplinowane wychowanie, jakiemu są poddawani, wielu spośród Brytów celtyckich zostaje urzędnikami dworskimi, sędziami lub duchownymi.

Ten wyspiarski naród jest geograficznie najbardziej uniezależniony od pozostałych nacji, ale to on jako drugi przyłączył się do dzieła odbudowy monumentu cywilizacyjnego jakim jest cesarstwo. Samotność w obliczu owoców kataklizmu była mało kuszącą perspektywą, dlatego Brytowie, mimo surowych korzeni, zostali orędownikami jedności i wspólnego działania. Pokładają nadzieję na zjednoczenie w nowej wierze oraz tysiącletniej instytucji cesarstwa i dla tej nadziei w razie jakichkolwiek konfliktów pełnią funkcję mediatorów. W sztuce negocjacji ustępuje im każdy. Brytowie starają się utrzymywać przyjazne relacje z każdą z nacji, ale w razie potrzeby umiejętnie grają na emocjach i ambicjach przedstawicieli poszczególnych rodów.

Konsekwencją przyjęcia wspólnej wiary przez Brytów, ich aktywności w misji nawracania innowierców oraz wpływów saksońskich jest zmiana, jaka nastąpiła w drabinie społecznej. Przestopniowaniu uległ dawny podział społeczeństwa, w którym najwyższe stanowiska zajmowali kapłani dzieleni na: bardów, wieszczy i druidów. Możliwym jest spotkanie owych pierwszych, opiewających chwalebne czyny swego ludu i upamiętniających tragiczne dni kataklizmu, natomiast wręcz cudem jawi się napotkanie na swej drodze druida. Wielu spośród i tak nielicznej kasty zginęło w gruzach roku tysięcznego, nie pozostawiając po sobie następców. Wielu spośród uczniów w obawie o własny los wyparło się wpajanych przez długie lata nauk. Odeszły w niepamięć święte miejsca kultu. Większość dzisiejszych Brytów przestrzega praw Kodexu, zapewniając o swej lojalności wobec Szafarza. Ci nieliczni, w których pierwotne wierzenia przetrwały, kryją się ze swą wiarą, żyjąc w strachu i niepewności o dzień jutrzejszy.
Niewielu wśród Brytów chłopów, stąd też zwykło się uważać iż kastę najniższą społecznie, zarazem jednak opieką objętą ze względu na wysoki udział w dobrobycie ogółu stanowią rzemieślnicy, wywodzący się z mieszczan. Brytowie osiągnęli najwyższy poziom w wyrobie broni strzeleckiej i zdominowali rynek Cesarstwa. Ponadto słyną jako wyspecjalizowani stolarze i cieśle a niebagatelny element ich gospodarki, co by nie rzec iż przodujący, stanowi handel morski oraz rybołówstwo, stawiające Brytów na wysokiej pozycji w wymianie towarowej.
Tak jak Normanowie zasłużyli sobie na miano władców wód, tak Brytowie jawią się, jako królowie puszcz i lasów. Szybcy i zwinni posiadają w swych szeregach najznakomitszych zwiadowców i przebiegłych myśliwych. Do perfekcji opanowali sztukę łucznictwa, a ich umiejętności cenione są w całym Cesarstwie.

Chorągwie rozłożystych dębów dziś znów dumnie strzegą bram!

Kronika:

1000r. - Śmierć władcy Cedreda Mac Dougana i jego małżonki w noc Padających Gwiazd.
1000r. – Wprowadzenie określenia Diuk dla urzędu sprawującego władzę.
Pierworodny syn Cedreda - Connel Mac Dougan - uzyskuje tytuł I Diuka. W zastępstwie młodego (zaledwie czternastoletniego) i chorowitego władcy realną władzę sprawuje jego stryj: Edgar Mac Dougan.
1015/1016r. – Ukończenie rozbudowy Dunbarrow do formy w jakiej przetrwało po dziś dzień.
1017r. - Edgar Mac Dougan przejmuje władzę po śmierci Connela i jednoczy całą pozostałą przy życiu ludność wysp, a za swe zasługi otrzymując pośmiertny przydomek Odnowiciela.
1030 - 1035r. - Wojna podjazdowa z Normanami.
1035r. - Zaniechanie walk na rzecz przygotowań do Wielkiej Wyprawy Mauretańskiej.
1042r. – Wielka Wyprawa wojsk frankijskich i brytyjskich na tereny mauretańskie, zakończona Bitwą Płomienną i wycofaniem się wojsk sojuszu.
1054r. – Edgar Mac Dougan umiera ze starości podczas snu. Tytuł Diuka otrzymuje Jonas Mac Dougan zwany Pożądliwym. Rzady Jonasa to okres najbardziej burzliwy i niespokojny od czasow kataklizmu, uzależniony od zachcianek rozpieszczonego i samolubnego władcy.
1104r. – Na tronie zasiada Mathias Mac Dougan. To czas kształtowania się drabiny społecznej określonych warstw i klas, w formującym się społeczeństwie feudalnym.
1118r. – Synod III brytyjski, podczas którego Brytowie popierają i dołączają do idei jedności pod sztandarem Ardeizmu.
1120r. – Brytowie oficjalne przyjmują Ardeizm jako jedyną i prawdziwą wiarę. Budowa świątyni na terenie osady.
1124r. – Krwawe stłumienie buntu innowierców oraz zdewastowanie świętego miejsca pogan - druidzkiego kręgu.
1142r. – V Diukiem zostaje Lanric Mac Dougan zwany Jednorekim lub Czteropalczastym.
Za jego panowania nastąpił intensywny rozwój handlu morskiego.
1147r. – Budowa Portu Zachodniego.
1155r. – Powstanie organizacji zrzeszającej handlarzy morskich z ziem Dunbarrow i Ritterburga – Hanzy frankijsko-brytyjskiej.
1189r. – Młodszy syn Lanrica - Angus Mac Dougan - otrzymuje tytuł VI Diuka i sprawuje władzę do dziś

Autorzy