Umiejętność przeznaczona jest dla wykształconych i wybitnych jednostek. Nie każdy plebejusz może zapewnić sobie edukację na takim poziomie. W świecie Signum Temporis piśmiennictwo umożliwia nie tylko płynne czytanie prostych ksiąg i ogłoszeń, ale także tworzenie swoich manuskryptów, kopiowanie istniejących dzieł, odczytywanie ksiąg zaszyfrowanych, podrabianie pieczęci przy oficjalnych pismach oraz szyfrowanie własnych wiadomości, aby uniknąć wzroku osób niepowołanych. Plotki miejskie głoszą, że najsprawniejsi z pisarzy weszli w posiadanie zwojów z zaklęciami magicznymi. Jednak Inkwizycja nigdy takich zwojów na widok publiczny nie wystawiła w przeciwieństwie do kilku pisarzy, których skazała na stos za głoszone herezje.

Odczytywanie starych pism

Osoby zajmujące się piśmiennictwem studiowały wiele starych ksiąg, poznawały dawne zasady kaligrafii i znaków, skomplikowane formuły, obce języki oraz znaki runiczne. Bardziej wykwalifikowani pisarze potrafią przełożyć prastare znaki na słowa, tym samym odczytując znaczenie zapisanych stronic i pergaminów.

Niektórzy pisarze po latach spędzonych na studiowaniu danego języka podjęli sie trudu jego naśladowania. W większości przypadków kończyło się to jednak niepowodzeniem.

Kopiowanie ksiąg

Wiedza zawsze była w cenie. Bogate rody były w stanie zapłacić bardzo wiele za kilka egzemplarzy znamienitych ksiąg. Jednak nawet szlachty nie stać było na oryginały. Przepisywanie ksiąg stało się zatem podstawowym zajęciem zarobkowym ludzi wykształconych. Przepisywali oni księgi i zwoje wedle zamówień, aby zadowolić klientów i jednocześnie zapracować na własny byt. Nierzadko jednak w przepisywanych księgach spotykano błędy. Jednak na dłuższą metę kopiowanie ksiąg okazało się wyjątkowo przydatne.

Pieczętowanie listów oraz fałszowanie pieczęci

W dawnych czasach dla bezpieczeństwa i pewności że pisma trafią bezpośrednio „do rąk własnych” na porządku dziennym było pieczętowanie listów. Pieczęcie były także wyznacznikiem statusu społecznego oraz bogactwa. Każdy liczący się ród posiadał własną pieczęć, zapewniając sobie bezpieczeństwo w dostarczaniu informacji. Naruszona pieczęć lub jej brak była jasnym komunikatem dla odbiorcy.

Z drugiej jednak strony wraz z rozwojem technik pieczętowania listów w cieniu wyrastał proceder ich podrabiania. Wielu światłych ludzi dopatrywało się sporych zarobków w odczytywaniu i dostarczaniu nieprzyjaciołom informacji, a także w przekazywaniu odbiorcom wiadomości nieprawdziwych. Z czasem oszuści doprowadzili do perfekcji proceder podrabiania pieczęci rodowych, tym samym siejąc zamęt w działaniach Cesarstwa.

Szyfrowanie pisma

Najtęższe umysły Cesarstwa zdały sobie sprawę z potęgi posiadania informacji. Dlatego też opracowały pewne metody ukrywania prawdziwej treści pod pozornie zwyczajnym tekstem. Szyfrowanie wiadomości stało się najbardziej pożądaną umiejętnością wśród szpiegów oraz najbardziej zaufanych duchownych. Tylko tym sposobem można było zapewnić sobie bezpieczny przepływ informacji.